Η IFAB θέλει να βελτιώσει το ποδόσφαιρο, και σαν πρώτο στόχο, έχει τον περιορισμό των καθυστερήσεων σε αλλαγές, τραυματισμούς, εκτελέσεις αράουτ, κόρνερ κτλ. Πολύ σωστά, αφού σε πολλούς αγώνες βλέπουμε μια απέραντη κωμωδία με τις καθυστερήσεις των ομάδων που τους συμφέρει το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα. Τελικά, αντί για 90΄ποδόσφαιρο, ο καθαρός αγώνας κρατάει όχι πάνω από 45 – 50΄. Όλοι μας το έχουμε δεί αυτό, και αγανακτήσαμε! Όμως, οι τρόποι που προτείνουν, είναι ολίγον… «ήξεις – αφίξεις κτλ». Υπάρχει μόνο μία λύση, αυτή που εφαρμόζεται στο μπάσκετ. Να πάψει ο διαιτητής να είναι ο μοναδικός χρονομέτρης του αγώνα, με τις όποιες αδυναμίες του! Υπάρχει ήδη η τεχνική υποδομή (ΒΑΡ, ηλεκτρονικοί πίνακες, Η/Υ σε κάθε γήπεδο), και η χρονομέτρηση του αγώνα μπορεί να γίνεται ηλεκτρονικά από εντεταλμένο βοηθό διαιτητή, και ο χρόνος να προβάλεται στον ηλεκτρονικό πίνακα του γηπέδου. Ό τι ακριβώς ισχύει και για το μπάσκετ! Έτσι, υπόνοιες για «μαμουνιές» και διαμαρτυρίες, δεν θα είναι δυνατόν να υπάρχουν. Ο χρόνος θα διακόπτεται σε κάθε διακοπή του αγώνα (ακόμα και στα φάουλ) και τότε θα βλέπουμε πραγματικά ποδόσφαιρο, και όχι… θέατρο των «σκιών». Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό βέβαια, είναι να μειωθεί και ο πραγματικός χρόνος του αγώνα, σε 50 ‘η 60 λεπτά συνολικα. Αυτά τα ίδια, τα έγραψα και πριν απο κάποια χρόνια, σαν φυσιολογική εξέλιξη, όμως δεν έγινε τίποτα σχετικα! Απορώ, πώς κανένα από τα «μεγάλα κεφάλια» δεν πρότεινε κάτι τέτοιο, το οποίο θα εξασφάλιζε την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα. Τώρα, όταν παίζει μια ισχυρή ομάδα με μία σαφώς υποδεέστερη, και αυτή βάλει κάποιο γκόλ, μέχρι το τέλος του αγώνα, εάν δεν αλλάζει το αποτέλεσμα, μόνιμα θα είναι ξαπλωμένοι στο χορτάρι 2 – 3 παίκτες, «τραυματισμένοι». Κωμωδία δηλαδή!
.jpg)
Η IFAB θέλει να βελτιώσει το ποδόσφαιρο, και σαν πρώτο στόχο, έχει τον περιορισμό των καθυστερήσεων σε αλλαγές, τραυματισμούς, εκτελέσεις αράουτ, κόρνερ κτλ. Πολύ σωστά, αφού σε πολλούς αγώνες βλέπουμε μια απέραντη κωμωδία με τις καθυστερήσεις των ομάδων που τους συμφέρει το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα. Τελικά, αντί για 90΄ποδόσφαιρο, ο καθαρός αγώνας κρατάει όχι πάνω από 45 – 50΄. Όλοι μας το έχουμε δεί αυτό, και αγανακτήσαμε! Όμως, οι τρόποι που προτείνουν, είναι ολίγον… «ήξεις – αφίξεις κτλ». Υπάρχει μόνο μία λύση, αυτή που εφαρμόζεται στο μπάσκετ. Να πάψει ο διαιτητής να είναι ο μοναδικός χρονομέτρης του αγώνα, με τις όποιες αδυναμίες του! Υπάρχει ήδη η τεχνική υποδομή (ΒΑΡ, ηλεκτρονικοί πίνακες, Η/Υ σε κάθε γήπεδο), και η χρονομέτρηση του αγώνα μπορεί να γίνεται ηλεκτρονικά από εντεταλμένο βοηθό διαιτητή, και ο χρόνος να προβάλεται στον ηλεκτρονικό πίνακα του γηπέδου. Ό τι ακριβώς ισχύει και για το μπάσκετ! Έτσι, υπόνοιες για «μαμουνιές» και διαμαρτυρίες, δεν θα είναι δυνατόν να υπάρχουν. Ο χρόνος θα διακόπτεται σε κάθε διακοπή του αγώνα (ακόμα και στα φάουλ) και τότε θα βλέπουμε πραγματικά ποδόσφαιρο, και όχι… θέατρο των «σκιών». Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό βέβαια, είναι να μειωθεί και ο πραγματικός χρόνος του αγώνα, σε 50 ‘η 60 λεπτά συνολικα. Αυτά τα ίδια, τα έγραψα και πριν απο κάποια χρόνια, σαν φυσιολογική εξέλιξη, όμως δεν έγινε τίποτα σχετικα! Απορώ, πώς κανένα από τα «μεγάλα κεφάλια» δεν πρότεινε κάτι τέτοιο, το οποίο θα εξασφάλιζε την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα. Τώρα, όταν παίζει μια ισχυρή ομάδα με μία σαφώς υποδεέστερη, και αυτή βάλει κάποιο γκόλ, μέχρι το τέλος του αγώνα, εάν δεν αλλάζει το αποτέλεσμα, μόνιμα θα είναι ξαπλωμένοι στο χορτάρι 2 – 3 παίκτες, «τραυματισμένοι». Κωμωδία δηλαδή!
ΑπάντησηΔιαγραφή